کلکینی برای دختری از افغانستان

و در ابتدای تمامی جوانه های تفکراتم ، طعم نابودی را تجربه مبکنم و این طوفانیست که ندارهایم را هم با خودش برد . چه ساده اند طبیبانی که برایم نوشدارو آوردند و من نگفتم که دلم چه پنهانی نوشداروها را تف میکند .

حکایت ما به هیچ کدام از داستان های اسطوره ای شبیه نیست . تو همانند منی و من شبیه به تو . حالا که جستجو میکنم ریشه هایمان چه بی تابانه به هم تنیده بود و ما ندانستیم که هرگز ریشه ها را جدایی نشاید .

حالا تو خفته ای و من سر به طاق آسمان گذاشته ام ، نهالی بودم که در جوارت آرام گرفتم ، حالا درختی هستم بلند قامت ، ظریف و زیبا .

تو نیستی و این روزها من گنجشک های طاق آبی آسمان را میشمرم و چه دردی دارد که هر روز یکی از شاخه هایم به حاضر باش کنجشکی تا ابدیت بلند نخواهد شد ، چقدر از شکارچیان بیزارم ...

تو خفته ای و من حوصله ام ازین دشت کوچکی که در آنیم سر میرود . من حتی آوایی بر لب نمی آرم . چشمانم را بر لبان خاموشت دوخته ام ـ بیدارت نمیکنم .دلم نمی آید.

گاهی سر به نهر کوچک پای ریشه هایمان میگذارم و کمی زمزمه میکنم . اما فکر رشک ورزیدنت هم از هم صحبتی ام با زلالی آب بیزارم میکند .

حالا دیگر ابری نیست ـ بادی نیست و حتی دریغ گنجشکی را . شاخه هایم هوایی شده اند ـ دست بی رحم طوفان امانم را بریده و تو هنوز در خوابی . باز هم بیدارت نمیکنم . دلم نمی آید . حتی تنه ات را پشتوانه ی تنه ام نمیکنم ، مبادا بیدارت کنم و چقدر تنه ام میسوزد ازینکه یک فصل بیداریت را دیدم و قرار است هزاران فصل مدهوشی ات را شاهد باشم .

بیدار شو ... بیدار شو . میترسم وقتی چشمانت را باز کنی که دیگر کنده ای شده ام ... و یا ریشه هایم را از ریشه هایت جدا کرده اند و برده اند .

سلام سلام سلام

و بانوی بهار به آئین هر ساله آمد، درست کنار پنجرۀ وجودمان و با انگشتان ظریفش ضرب آهنگ تازگی را در صبحی دل آنگیزآرام بر شیشۀ صیقلی دلهامان نواخت و ما دانستیم که اینک بانوی برف و سرما با تن پوش الماسی اش کوله بار بسته تا سالی و دیداری دگر .

بهار به پشت در خانۀ من هم آمد و دامن کشان پیرهن گل بهی اش را بر زندگیم گستراند . بهار آمد و با هزاران نوید روشنی و نور ، و من این بار رفتن سرما را چه مشهود بر تنم حس کردم و گرمای ژرفی که در اولین ساعات بهار مرا تسخیر کرد .

راستی یادم نرود که بگویم که یادم بود که یادتان باشم و در ثانیه های آغازین بهار تک تک بر زبانم جاریتان کنم .

                            همیشه سبز باشید و جاری

                                                        امید سالی زیبا همراه با فالی زیباتر برای شما

                                                                                            دختری از افغانستان

اول سلام که نام خداست ...

تنها چند نکته :

نکتۀ یکم : در تکاپوی شدید برای بازنگری زندگی ، این اتاق درهم ِ کوچک هستم . تا موردهایی را نگاه دارم ، چیزهایی را بیرون اندازم ، موردهایی را اضافه کنم و باید و نبایدهایی که باید قاب کنم و بر دیوارۀ زندگی ام نصب کنم . تا یادم نرود ..

تازه ازبت شکنی برگشته ام  . باید گرد و غبار ی از رخ بزدایم . تا مبادا بوی بت ها ناخوشتان کند .

رفتم به بت خانه ای در همین نزدیکی . تبری برداشتم و با بی نهایت  توان در دستان ِ شکننده ام  ، طنین سقوط بت ها را هر چه زیبا تر نواختم . این نخستین بار نیست که این واقعۀ شگرف را شاهدم .

شبیه به یک فنجان چای تلخ ...

هر دو تنها بودیم . نا خودآگاه و سر زده وارد خلوتم شدی . با دو فنجان چای داغ ، یکی را به دستان من سپردی و دیگری را خود مالک شدی و شبیخون همیشگی تو به قفسۀ کتابهایم ...گاه نوشته هایم را بیرون کشیدی . نگاهت کردم و حرارتی که از فنجان میتراوید سخت آزارم میداد . فنجانم را از دستانم دور نکردم – ندانستم چرا ؟ - گاه نوشته هایم را به دستم دادی و گفتی بخوان و من خواندم . درست از نوشته ای که از برای تو نگاشته بودم .جرعه جرعه مینوشیدی وبه یاد دارم سرخی چشمانت را که از من پنهان میکردی – دانستی مخاطبم تویی . اما هیچ نگفتی . آرام ادامه دادی : خوب؟ و این یعنی بخوان ، باز هم بخوان و من خواندم و خواندم . با نوشته هایم خندیدی ، گریستی و گاهی شگفت زده فنجان را از لب گرفتی و به من خیره شدی .

خوب یادم هست خطی که صحیح بر زبانم جاری نمیشد و تو لبخند زدی و آرام زمزمه کردی : اولین بار است که اینگونه میابمت . و دلم آرام نالید : این روزها همه ی نوشته ها و خطهای زندگی برایم ناخواناست و نگفتم به موجب او تمام قانون هایم در آستانۀ نابودیست .لبخندم تلخ بود که گفتم : به علت کهولت سن است .

تو هم تلخ خندیدی . گفتی تلخی چشمانت را باور کنم یا شیرینی کلامت را؟ گفتم هر کدام را که باورت می پذیرد . گفتی چرا عاجزم از فریفتنت ؟ گفتم بی تقصیرم ، چشمانت را مواخذه کن . میدانست از رنجش رنج میکشم . یکسالیست نا گفته تمام رنجنامه اش را از بَرَم .

نگاهم کرد . نگاهش کردم – میدانستم می سوزد و آتش گرفته – این حرارت تب دارم کرده بود ، آزارم میداد . بی تابم ساخته بود . امّا عجب دارم ازین آرامشش و این تنی که دلش لحظه به لحظه  در آتش است و ناله ای که انگار تا ابد در گلویش خفته . آه ه ه  ...مغروم من ، همزادم . ....

آه را ناله کرد – آرام تکانی خورد وچشمانش  را به فنجان دوخت .دوباره شیشه ی صیقلی سکوتمان را شکست و گفت : نمیخواهم پریشان ببینمت . پاسخ دادم آرام شوی ، آرام میگیرم .

دیگر به یقین رسید که کلماتش بی تأثیرند .- شنیده ام تلخ شدی . شبیه به محتوای این فنجان . گفتم شاید حقیقتی شدم از تو که مینوشی و تلخیم را حس میکنی

دیگر چیزی نگفت . برگشت با مکثی کوتاه ، اما نگاهی ژرف ، فنجان را از دستانم گرفت  و قصد رفتن کرد . در چهار چوب در ایستاد . پشت به من . گفت : زندگی همین است . وقتی درد میکشی انگار زندگی در لحظاتی آرام برایت دلچسب تر است . و آن برایت عین خوشبختی مینماید .

زندگی بی درد ، نفس کشیدنهای بسیار عمیقی است که ریه هایت را آزار میدهد و شاید میاندیشی چه نفس کشیدن ِ بی ثمری . اما بعد از چند نفس سطحی یک نفس عمیق چنان دلپذیر است که عذاب سخت نفس کشیدن چند لحظه پیشش را به جان میخری . زندگی شاید خیابان بلند و طویلیست که هراسان از آن میگذریم و همان لحظه فراموش میکنیم چه سکوت بکری را از دست میدهیم .

کلماتت مشت مشت آرامش بر قلبم فرو میریخت  . تو رفتی و من خوب میدانستم همه ی این کلمات تنها برای آرامش من بود و بس و نه چیز دیگر ...

جایی همین نزدیکی نبض معرفت میزند ...

هنوز پهلوانان نمرده اند و هنوز هم جوانمردی جریان دارد . هنوز هم در ورای همۀ کشمکش های روزمرگی انگار نبض معرفت میزند . کلکینم ( پنجره ام ) را بستم . به هزار و یک دلیل که برایم موجه بود و نبود – حس تخریب عجیبی مرا فتح کرده بود . فریادم خموش شده بود و احساسم بی مصرف و عاطل بر دل کاغذ سرگردان بود .

با خبر شدم هموطنی پنجره ام را دوباره گشوده و منتظر است ، تا کلکینم را بگشایم . شرمی ژرف ضمیرم را چنگ زد و همین یک دلیل تمام دلیلهایم را باطل کردم و من در باختی شیرین بازگشتم . تا کلکینم را بگشایم ، تا نسیمی بوزد و فکرم هوایی بخورد . تا صدایم را رسا ترکنم و این بار استوار تر باشم .

چقدر شرمنده شدم از محبت مهربانانی که آمدند و برایم نوشتند و چشم ها را به کلکینم دوختند تا یک بار دیگر قلب یخ بستۀ پنجره ام بزند . وشاید باید فقط بگویم ...سپاس ...سپاس ...سپاس ...و سلام .