راستی امروز صبح ، اول همهمۀ کودکان محلمان ، دوان دوان به بقالی محل رفتم و درست به نیت کودکی چند سال از عمرم را زیر قیمت و به بهای یک بستنی و یک آبنبات چوبی فروختم . بعد هم نفس عمیقی کشیدم و تما کودکان ریز و درشت همسایه را به یک لیس ازبستنی و آبنباتم مهمان کردم . رفتم زیر درخت پر ابهت بید مجنون و سنگ های بی خیالی چیدم و چشمانم را بستم و بر پشت دستانم پرتابشان کردم و در دل آرام گفتم هر چه سنگ بیشتر ، خوشی فراوانتر .

گچ کنده شده از دیواری را برداشتم و در کمرکش کوچه های ساکت محل نقش بچگی زدم و با پاهای کودکیم آنقدر دویدم تا سکر شدند و اندیشیدم که دیگر بال درآورده ام . چقدر بچگی کردم من ...

رفتم کنار چهرۀ خستۀ مادر و آنقدر برایش چشم و ابرو کج کردم و شکلک شیرین ساختم تا مادرم خنده اش گرفت و از دل خندید .

ظرف آبی برداشتم و به نیت خیر روشنی روی همبازی هایم ، پاشیدم و دردنبال هم دویدن های دوستانه آنقدر دویدم تا دستش به پیرهنم نرسد .کنجی خلوت پشت دیوار کم عرضی پنهان شدم و با شنیدن دور شدن گامهایش چه شعفی که مرا فتح نکرد .

بچگی کردم – تما عیار کودکی بودم که مادر دمادم ظهر مرا در چادرش پیچید و به خانه برد .

آری ! امروز بچگی را ، کودکی را ، بی خیالی را به صورت پاشیدم و زندگی کردم .